Od kilku lat mam przyjemność współpracować z branżą fitness, w tym z trenerami personalnymi. Wielokrotnie w rozmowach ze mną wyrażali swoje niezadowolenie z sytuacji, jaka obecnie panuje w tym środowisku a mianowicie, że każda osoba może wykonywać zawód trenera personalnego.

Przypomnijmy, że na dzień dzisiejszy zawód trenera personalnego jest zawodem wolnym i nie ma żadnych przepisów prawnych regulujących zasady jego wykonywania. Spotkałem się również z opiniami trenerów, których zdaniem nie potrzeba wprowadzać żadnych zmian w tym zakresie. Przeciwnego zdania jest również większość menedżerów i właścicieli klubów fitness, z którymi współpracuję.

Czy zatem należy uregulować prawnie zasady wykonywania zawodu trenera personalnego? Czy powinna powstać organizacja trenerów personalnych na wzór samorządu zawodowego? Tym artykułem chciałbym sprowokować i zachęcić Was do dalszej dyskusji, a nawet może wypracowania wspólnego stanowiska co do powyższego. W dalszej części przedstawię również moje propozycje zmian prawnych, które należałoby wprowadzić.

Jak było kiedyś?

Pierwszym aktem prawnym, który określał wymagania na kandydata na trenera personalnego, była ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Zgodnie z postanowieniami ustawy, zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego, sportu i rekreacji ruchowej (treningi personalne), mogły prowadzić tylko osoby posiadające kwalifikacje zawodowe nauczyciela wychowania fizycznego, trenera, instruktora lub uprawnienia w tym zakresie określone odrębnymi przepisami?

Kwalifikacje, stopnie i tytuły zawodowe w dziedzinie kultury fizycznej oraz zasady i tryb ich uzyskiwania regulowało Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie kwalifikacji, stopni i tytułów zawodowych w dziedzinie kultury fizycznej oraz szczegółowych zasad i trybu ich uzyskiwania. Zgodnie z treścią tego rozporządzenia instruktorem rekreacji ruchowej (również trenerem personalnym), mogła być osoba, która ukończyła studia wyższe na kierunku wychowanie fizyczne lub turystyka i rekreacja ze specjalnością instruktorską, w wymiarze co najmniej 80 godzin w danej dyscyplinie rekreacji ruchowej, albo posiadała co najmniej średnie wykształcenie oraz ukończyła specjalistyczny kurs instruktorów w danej dyscyplinie rekreacji ruchowej i zdała egzamin końcowy.

W październiku 2010 roku weszła w życie ustawa o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 roku. Zastąpiła ona obowiązującą ustawę o kulturze fizycznej. Z nowej ustawy o sporcie usunięto pojęcie „rekreacji ruchowej, które uwzględniała wcześniejsza ustawa o kulturze fizycznej. Wszelkie zatem aspekty rekreacji ruchowej (w tym fitness oraz treningów personalnych), przestały podlegać regulacjom ustawowym.

Od tego momentu każdy kto chce zostać trenerem personalnym lub instruktorem fitness nie musi spełniać żadnych wymagań prawnych. Trener personalny nie musi się również legitymować jakimkolwiek kursem lub innymi wymaganiami związanymi z uprawianiem tego zawodu. Wykonywanie zawodu trenera personalnego lub instruktora fitness nie wymaga posiadania także polisy ubezpieczeniowej OC.

Regulować czy zachować status quo?

Z uwagi na to jaka odpowiedzialność spoczywa na trenerze personalnym (zwłaszcza za stan zdrowia osób ćwiczących), ja osobiście jestem zwolennikiem wprowadzenia na nowo przepisów prawnych ujednolicających zasady wykonywania zawodu trenera personalnego. Prace w tym zakresie należy rozpocząć od sporządzenia listy wymagań, które powinien spełniać kandydat na trenera personalnego dotyczących np. wykształcenia czy posiadania odpowiedniego stażu zawodowego. Następnym elementem byłoby nałożenie na każdego trenera obowiązku posiadania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności zawodowych.

Niezależnie od powyższego, w mojej ocenie powinna zostać powołana do życia organizacja działająca na zasadach samorządu zawodowego, która zrzeszałaby wszystkich trenerów personalnych. Zadaniem takiej organizacji byłoby przede wszystkim reprezentowanie interesów trenerów personalnych, sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o wykonywaniu zawodu trenera personalnego, doskonalenie zawodowe trenerów personalnych, ustalanie zasad etyki zawodowej oraz dbałość o ich przestrzeganie. W ramach takiego samorządu zawodowego należałoby wyodrębnić odpowiednie organy odpowiedzialne za poszczególne ww. kwestie np. sąd dyscyplinarny decydowałby o ukaraniu trenera personalnego za naruszenie przepisów o wykonywaniu przez niego zawodu, w tym nawet o jego wydaleniu.

Podsumowanie

Biorąc pod uwagę wrastającą z roku na rok liczbę klientów klubów fitness, co automatycznie przekłada się także na wzrost ilości osób wykonujących zawód trenera personalnego i odpowiedzialność jaka na nich spoczywa, moim zdaniem należałoby podjąć działania w celu prawnego uregulowania zasad wykonywania tej profesji. Propozycje takich zmian przedstawiłem powyżej.

***

Artykuł eksperta:

Kamil Wasilewski

Prawnik branży fitness – adwokat. Prowadzi bloga prawniczego Prawo dla Fitnessu poświęconego branży fitness Autor wielu publikacji o tematyce prawnej dla branży fitness, które można odnaleźć w czasopismach takich jak Body Life, Trainer czy Perfect Body. Jest uczestnikiem i prelegentem największych branżowych konferencji w kraju takich jak Kongres Bodylife, Kongres FEM, FIWE czy Kongres Fit-Expo Trendy i Innowacje.

 

 

 

Polecamy także:

Life Balance Congress – zdrowie, rozwój osobisty i biznes. Już 29.11-1.12 w Nadarzynie