część I artykułu

część II artykułu

część III artykułu

Dopełnienie rehabilitacji i ćwiczeń u klientów z ChZS

Obuwie sportowe

Dla osób z chorobą zwyrodnieniową stawu bioder, kolan, stóp lub pleców buty wspomagające są ważne, aby zminimalizować dyskomfort podczas wykonywania ćwiczeń. Choroba zwyrodnieniowa stawów często dotyka stawu dużego palca (staw paliczkowy śródstopia) i tylnej stopy. Ma to tendencję do ograniczania ruchu w zajętym stawie, powodując ból podczas ćwiczeń i aktywności fizycznej. Właściwe obuwie jest zatem ważne, aby ułatwić chodzenie i wykonywanie ćwiczeń w sposób łagodny i bezbolesny. Kupując buty sportowe klienci powinni wziąć pod uwagę następujące cechy:

  • Kluczem do komfortu stóp jest zapobieganie rozwojowi stresu mechanicznego i podrażnień. Osoby z szeroką stopą, lub te, które mają paluch koślawy bądź palce młotkowate, mogą wymagać butów z szerszym i bardzo głębokim noskiem (tj. przód butów zakrywający palce), aby dostosować się do stopy. Nosek powinien być również elastyczny, aby umożliwić ruch palca.
  • Buty sportowe powinny wspierać obszary niestabilności i chronić obszary deformacji. Sztywny zapiętek (tj. tył buta) pomaga utrzymać kostkę w pozycji pionowej i przeciwstawia się tendencji do toczenia się do wewnątrz przy obciążeniu. Wyściełany kołnierz (tj. przedłużenie szczytu sznurka do sznurowadeł) może chronić kostkę przed podrażnieniami.
  • Sznurowadła zapewniają wsparcie dla śródstopia i powinny być dokładnie przymocowane. Sznurowadła można regulować, aby uniemożliwić obrzęk. Zapięcie na rzep lub elastyczne sznurowadła są akceptowalną alternatywą, jeśli klient ma zajęte chorobą stawy ręki, które utrudniają sznurowanie.
  • Podeszwa buta powinna być wzmocniona z tyłu sztywnym kawałkiem tworzywa sztucznego, zwanym jako cholewka. Zapewnia to podparcie podłużnego łuku stopy, zapobiegając zginaniu się buta w środku.
  • Buty powinny być wystarczająco pojemne, aby pomieścić ortezy. Instruktorzy mogą podpowiedzieć swoim klientom, aby wzięli ze sobą ortezę podczas zakupów butów sportowych.

Termoterapia przed lub po sesji ćwiczeń

Termoterapia polega na stosowaniu ciepła lub zimna w stawach w celu poprawy objawów zapalenia stawów. Ciepło może działać poprzez poprawę krążenia, rozluźnienie mięśni i zmniejszenie sztywności stawów. Badania nad wykorzystaniem ciepła przed i po wysiłku dla osób z ChZS są niestety niejednoznaczne. Jednakże, ponieważ wrażliwość na temperaturę jest powszechna u osób z bólem stawów, czasami ciepły prysznic lub ciepło przyłożone bezpośrednio do stawu (10 do 15 minut) przed ćwiczeniami może zmniejszyć sztywność i ból i dzięki temu zwiększyć komfort podczas wykonywania ćwiczeń. Instruktorzy ćwiczeń mogą również sprawdzić temperaturę w pomieszczeniu, aby upewnić się, że w pomieszczeniu nie jest zimno. Wreszcie, osoby biorące udział w programie ćwiczeń w basenie mogą czuć się bardziej komfortowo w cieplejszym basenie lub nosić koszulkę podczas sesji. Fundacja Arthritis zaleca, aby ćwiczenia wodne odbywały się w środowisku ciepłej wody o temperaturze 83-90°F (28-31°C) dla większego komfortu i zwiększenia elastyczności mięśni. Obrzęk może występować w stawie dotkniętym ChZS. U niektórych osób obrzęk stawów może wzrosnąć po wysiłku, co przyczynia się do nasilenia bólu. Fizjologicznie terapia zimnym okładem, którą można zastosować za pomocą „cold pack’a”, zamrożonego ręcznika lub masażu lodowego, może zmniejszyć ból i obrzęk, zwężyć naczynia krwionośne i blokować impulsy nerwowe do stawu. W ostatnim systematycznym przeglądzie badań nie udało się jednak wyciągnąć ostatecznych wniosków na temat skuteczności leczenia zimnym okładem z powodu złej jakości istniejących badań. Niemniej jednak istnieją pewne dowody na to, że 20-minutowy okład z lodu może pomóc zmniejszyć obrzęk stawu kolanowego w porównaniu z brakiem leczenia.

Edukacja zdrowotna

Oprócz ćwiczeń i utraty masy ciała, edukacja zdrowotna jest podstawowym sposobem leczenia osób z chorobą zwyrodnieniową stawów. Każda sesja szkoleniowa stanowi okazję, aby pomóc klientom lepiej zrozumieć ich chorobę i podjąć najlepsze możliwe działania, aby zmaksymalizować mobilność i jakość życia. Twoi klienci powinni zrozumieć podstawowe zasady ćwiczeń i ochrony stawów, strategie radzenia sobie ze stresem i bólem oraz sposoby wykonywania codziennych ćwiczeń.

Studium przypadku

Opis przypadku:

Twój klient to 62-letni mężczyzna z nadwagą, u którego zdiagnozowano chorobę zwyrodnieniową stawu kolana (zdiagnozowano dwa lata temu, obecnie leczone SYSADOA (np. Piascledine) i NLPZ (np. ibuprofen)) i cukrzycę typu 2 (zdiagnozowana pięć lat temu, kontrolowana za pomocą leków doustnych). Przychodzi do Ciebie, aby pomóc mu rozpocząć program ćwiczeń na odchudzanie (obecnie waży 113 kg i chciałby zrzucić 36 kg do wagi 77 kg). Dowiadujesz się, że prowadzi siedzący tryb życia. Lekarz pierwszego kontaktu poradził mu, aby rozpoczął zindywidualizowany program ćwiczeń i klient również zgadza się, że nadszedł czas, aby zacząć ćwiczyć, choć obawia się, że zbyt intensywny program może pogorszyć ból kolana.

Jak poprowadzić klienta?

Zacznij od upewnienia swojego klienta, że ​​opracujesz dla niego program ćwiczeń, który prawdopodobnie nie sprawi mu bólu i że dołożysz wszelkich starań, aby zapewnić mu satysfakcję z wykonywanych ćwiczeń. Poproś klienta o zgodę na skontaktowanie się z lekarzem w celu uzyskania zaświadczenia

lekarskiego i zaleceń dotyczących rozpoczęcia programu ćwiczeń. Zaproponuj swojemu klientowi współpracę z dietetykiem, aby zaczął wybierać zdrowsze, niskotłuszczowe i niskokaloryczne produkty, co pozwoli uzupełnić plan treningowy i zwiększy deficyt energii. Omów również opcje testowania sprawności ze swoim klientem. Projektując program ćwiczeń klienta, uwzględnij zakresy ruchów i ćwiczenia rozciągające, trening oporowy i aklimatyzację układu sercowo-naczyniowego, takie jak łatwy program obejmujący marsz połączony z ćwiczeniami rozciągającymi i siłowymi.

Na przykład w pierwszym miesiącu klient rozgrzeje się łatwym chodzeniem po bieżni przez pięć do 10 minut i wykona delikatne ćwiczenia z zakresu ruchu. Stopniowo włączaj dodatkowe 10-15 minut marszu na bieżni przy 40-50 procentach rezerwy tętna, 3 dni w tygodniu. Po odcinku aerobowym / rozgrzewkowym klient powinien wykonać podstawowe ćwiczenia siłowe dla głównych grup mięśni, w razie potrzeby modyfikując ćwiczenia, gdyby zbyt mocno obciążały kolano. Rozwój odpowiedniej siły do ​​podparcia kolana pozwoli Twojemu klientowi z powodzeniem wykonywać i zwiększać objętość treningu sercowo-naczyniowego. Ponieważ klient ma chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego, ważne będzie wzmocnienie zarówno mięśnia czworogłowego, jak i biodrowego. Aby zminimalizować siły ściskające staw w kolanie, unikaj maszyny do wyprostu nóg, chyba że utrzymasz klienta w ostatnich 30 stopniach końcowego wyprostu nóg. Ćwiczenia przywodzicieli i odwodzicieli nóg mogą pomóc w osiągnięciu idealnego dynamicznego ustawienia w kolanie. Można to początkowo wykonać w pozycji leżącej lub siedzącej. Monitoruj swojego klienta pod kątem bólu stawów kolanowych, a jeśli ból się zwiększy, skróć czas bieżni lub wypróbuj tryb ćwiczeń nieobciążających, takich jak jazda na rowerze stacjonarnym lub ćwiczenia w wodzie. Oceń jego reakcję na określone ćwiczenia siłowe i odpowiednio zmodyfikuj te ćwiczenia. Może to obejmować zmianę pozycji ciała, zmniejszenie oporu lub zmniejszenie zakresu ruchu. Zakończ sesję treningową celowanymi ćwiczeniami rozciągającymi.

Po upływie pierwszego miesiąca stopniowo zwiększaj czas marszu / jazdy rowerem do 30 minut na sesję i częstotliwość do pięciu dni w tygodniu. Zaproponuj swojemu klientowi alternatywne formy ćwiczeń sercowo-naczyniowych, aby zminimalizować obciążenie kolan przy jednoczesnym utrzymaniu wydatku energetycznego. Na przykład może wykonywać ćwiczenia w wodzie 2 razy w tyg. i chodzić na bieżni 3 razy w tyg. Intensywność ćwiczeń kardio można również zwiększyć do 60 procent rezerwy tętna. Ćwiczenia elastyczności powinny kończyć każdą sesję sercowo-naczyniową, a ćwiczenia siłowe należy wykonywać co najmniej dwa razy w tygodniu. Wzrosty te w połączeniu ze staranną kontrolą liczby kcal w codziennej diecie mogą pomóc klientowi stracić około 0,5 kg na tydzień. Ta utrata masy ciała ma zasadnicze znaczenie w leczeniu zarówno ChZS, jak i cukrzycy typu 2. Aby zapewnić długofalowy sukces, poszukaj wsparcia rodziny dla wszystkich zmian stylu życia. Jeśli podczas sesji testowych zostaną osiągnięte różne cele, zorganizuj system motywacyjny, aby poprawić motywację i zainteresowanie klientów. Podczas całego programu ćwiczeń bardzo ważna jest ścisła komunikacja z lekarzem, fizjoterapeutą (jeśli dotyczy) i dietetykiem (jeśli dotyczy).

Podsumowanie

ChZS jest najczęstszą chorobą stawów, dotykającą większość osób po 50 roku życia. ChZS może nie tylko zakłócać przestrzeganie regularnego programu ćwiczeń, ale także jakość życia. Jednak dzięki motywacji, edukacji i wskazówkom trenerów personalnych osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów mogą cieszyć się bezpiecznym, skutecznym i motywującym programem ćwiczeń. Chociaż może nie leczyć ChZS, regularna aktywność fizyczna zmniejsza ból, poprawia funkcjonowanie oraz poprawia ogólny stan zdrowia i jakość życia. Ponadto odpowiednia dieta i ćwiczenia w połączeniu z leczeniem farmakologicznym są w stanie zatrzymać bądź spowolnić dalszy rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów.

***

Literatura:

  1. The Fitness Professional’s Guide toTraining Clients with Osteoarthritis

  2. Fransen, M., McConnell, S., Bell, M. (2003). Exercise for osteoarthritis of the hip or knee. Cochrane Database of Systematic Reviews, 3: CD004286.

  3. Hillstrom, H. J., Whitney, K., McGuire, J., Mahan, K. T., & Lemont, H. (2006). Conservative and surgical management of the foot and ankle. In S.J.Bartlett, C. O. Bingham, M. J. Maricic, M. D. Iversen, & V. Ruffing (Eds.), Clincial Care in the Rheumatic Diseases, Third Edition.( Atlanta, Georgia: Association of Rheumatology Health Professional

  4. Brosseau, L., Yonge, K. A., Robinson, V., Marchand, S., Judd, M., Wells, G. et al. 2008). Thermotherapy fortreatment of osteoarthritis. Cochrane Database of Systematic Reviews, 2, 2008

  5. Clarke, G. R., Willis, L. A., Stenner, L., & Nichols, P. J. R. (1974). Evaluation of physiotherapy in the treatment of osteoarthrosis of the knee. Rheumatology and Rehabilitation, 13,190-197.

Polecamy także:

Profesjonalne wskazówki fitness w treningu klientów z chorobą zwyrodnieniową stawów część III.*